konieczność korygowania tych dewiacji
Grzegorzewska stwierdziła, że to, co wychowankom pedagogiki specjalnej w sposób zasadniczy stoi na przeszkodzie do osiągnięcia tzw. normy psychospołecznej biologiczna jest w rękach medycyny, można sprowadzić do przeszkód powstałych zarówno na skutek strukturalnych bądź funkcjonalnych odchyleń od normy zaburzeń w funkcjonowaniu układów i narządów, a więc z powodu tzw. przyczyn pierwotnych, jak i wtórnych ich konsekwencji bio-psycho-społecznych. Są to więc: Braki w zakresie otrzymywanych i odbieranych bodźców w dostatecznym ilościowo i jakościowo materiale emocjonalno-poznawczym, co wymaga różnego typu kompensacji tych braków; Braki związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem różnych układów przede wszystkim układu nerwowego i hormonalnego, narządów sensorycznych oraz ruchu, mowy itd., co z kolei pociąga za sobą konieczność korygowania tych dewiacji, zaburzeń bądź deformacji; Funkcjonowanie układów czy narządów nie musi być wadliwe, ale może być niedoćwiczone, co powoduje konieczność ich uspraw¬nienia. Braki wymienione w punktach l, 2 i 3 wymagają rozbudzania do¬stępnego danej jednostce pozytywnego napędu motywacyjnego zwłaszcza uświadomionego, co na płaszczyźnie pedagogicznej musi się łączyć ze wzbudza¬niem dynamizmu rewalidacyjnego. Oddziaływania rewalidacyjne o charakterze kompensacyjnym Mamy kompensację samorzutną o charakterze samoregulacyjnego, ho-meostatycznego oddziaływania wyrównawczego procesów wewnętrznych. Przykładem tej kompensacji jest wyrównywanie zmniejszonej chorobowej działalności pewnego hormonu przez kompensacyjną nadczynność innego. Rodzajem kompensacji o pośrednim charakterze działania zastępczego kompensacyjnego, autonomicznie połączonego już ze świadomym wysiłkiem uszkodzonego człowieka, jest np. wykorzystywanie przez głuchego czy niewidomego działalności percepcyjnej analizatorów nie tkniętych kalectwem; Inny jeszcze rodzaj kompensacji ma charakter raczej zewnątrzpochodny, behawioralny. Rozróżniamy tu dwa zjawiska kompensacyjne: l. występujące samorzutnie i dokonywane przez jednostkę świadomie ( np. szukanie przez jedynaka towarzystwa dzieci czy zwierząt bądź sytuacji czy zajęć kompensujących brak pożądanych czynności, wrażeń ) 2. zorganizowane przez rewalidatora w celową akcję do której należą: a) otoczenie właściwą opieką kompensacyjnych samosterowanych procesów organizmu, b) planowe stworzenie lub udostępnienie jednostce odchylonej od normy takich warunków (czynności, sytuacji), aby mogła swoje fizyczne czy psychiczne braki zastąpić czymś, co ma dla niej mniej więcej równoważne znaczenie i co ją doprowadzi do wyrównania zachwiań równowagi wewnętrznej, oraz pozwoli integrować swoją osobowość, znieść poczucie inności, wyrażać siebie i czuć się partnerem równym ludziom zdrowym.