Kompensacja biologiczno-psychiczna
Kompensacja czysto biologiczna należy do akcji automatycznych mechanizmów obronnych (np. kompensowanie przez wzmożenie działalności pewnych narządów przy zmniejszonej działalności innych). Rewalidator musi stwarzać w porozumieniu z lekarzem możliwie korzystne warunki zewnętrzne i psychiczne dla podtrzymania akcji tych automatycznych samosterowanych mechanizmów kompensacyjnych. Kompensacja biologiczno-psychiczna, jaką jest np. tzw. zastępstwo zmysłów u ludzi z brakami sensorycznymi, wymaga powstania u osoby upośledzonej świadomej i umiejętnej współpracy pedagoga specjalnego, stwarzającego wychowankowi bogate warunki zewnętrzne do wielostronnego, sprawnego odbierania informacji za pomocą pozostałych, nie tkniętych uszkodzeniem lub zaburzonych aparatów percepcyjnych. Jest to proces psychiczny z zakresu zjawisk kompensacyjnych, typowy dla całkowicie niewidomych lub całkowicie głuchych oraz głuchoniewidomych. Przykładem takich oddziaływań kompensacyjnych w zakresie tzw. zastępstwa zmysłów jest uczenie głuchego czytania z ust, niewidomego — czytania alfabetem Braille'a, oraz tłumaczenie sobie skali barw za pomocą skali dźwięków. Kompensacja psychospołeczna polega na tym, żeby przez właściwe zorganizowanie grupy dać możność wybicia się jednostce nie docenionej przez towarzyszy z racji jej fizycznych braków, psychicznej nieudolności czy zahamowań — przez wykaza¬nie jej sprawności w jakiejś mocnej dla niej, a nie zauważonej przez grupę sferze działań, ocenianych przez nią jako ważne.