Program wychowania
Lipkowski Otton - Pedagogika specjalna, Warszawa 1981r. Doroszewska Janina – Pedagogika specjalna tom.I, Wrocław 1989r. MEN – Program wychowania i nauczania dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym, Warszawa 1997r. Rewalidacja indywidualna stanowi integralną część edukacji dzieci upośledzonych umysłowo. Jest blokiem zajęć wspomagających rozwój dziecka: korekcyjnych, kompensacyjnych, usprawniających. Podstawą do zakwalifikowania poszczególnych uczniów do określonej formy zajęć rewalidacyjnych powinna być możliwie najpełniejsza diagnoza psychologiczno-peda-gogiczna, dokonana przez zespół osób pracujących z dzieckiem: nauczycieli, psychologa, pedagoga szkolnego, wychowawców, specjalistów prowadzących zajęcia z bloku rewalidacji indywidualnej, lekarzy i innych. Postawiona diagnoza stanowi punkt wyjścia do opracowania przez zespół, kierunków oddziaływania rewalidacyjnego wobec każdego dziecka. Każdy nauczyciel przygotowuje indywidualne plany rewalidacji. Podczas zajęć nauczyciele-specjaliści, zachowując zasady ortodydaktyki oraz stosując swoiste metody pracy z upośledzonymi umysłowo, realizują indywidualne plany rewalidacji o określonych celach. stworzenie warunków, w których nie tylko nie będzie zahamowań w rozwoju intelektualnym, kinestetycznym ( ruchowym ), artystycznym i moralnym, ale które udostępnią ogólny harmonijny rozwój we wszystkich tych kierunkach, a nadto pozwolą upośledzonemu odnaleźć swoje szczególne zamiłowania czy uzdolnienia i pozwolą je rozwinąć w takim stopniu, by dany osobnik czuł się nie tylko zrównany z innymi w swej użyteczności społecznej, ale by miał zakres życia, w którym będzie się czuł nawet szczególnie mocny i twórczy, a przez to szczęśliwy.