Zasada pomocy

Zasada akceptacji. Kiedy inni ludzi są ekspertami. Zwykle jest tak, że im większym ekspertem jest dana osoba i im większą ma wiedzę, tym jej zachowanie jest bardziej wartościowe jako wskazówka w niejasnej sytuacji. Trzeba również pamiętać, że eksperci nie zawsze są rzetelnym źródłem informacji. Zgodnie z nią dziecko upośledzone jest akceptowane jako dziecko, które ma inne potrzeby oraz prawo do szczególnej opieki i pomocy. Akceptuje się dziecko upośledzone, nie jako dziecko „specjalne”, dziecko z „marginesu społecznego", ale jako dziecko, które obarczone jest większymi trudnościami rozwojowymi. Szkoła i społeczeństwo zobowiązane są do wspierania takiego dziecka w rozwoju, a wymagania dostosować do sił i możliwości wychowanka. Zasada pomocy – mówi, że każde dziecko ma prawo do pomocy w procesie rozwoju ( szczególnie jeżeli chodzi o dzieci upośledzone, które nie są zdolne do osiągania pełni rozwoju bez pomocy specjalnej). Zasada ta ma przede wszystkim na celu pomóc dziecku w aktywizacji jego sił biologicznych, w usamodzielnieniu go, w przezwyciężeniu trudności rozwojowych oraz trudności wynikających z upośledzenia. Jest ona ukierunkowana także na kształtowanie właściwej atmosfery i odpowiednich warunków wychowawczych w środowisku. Zasada indywidualizacji. Zasadę tę należy rozpatrywać w dwu różnych aspektach: a) jako zasadę dydaktyczną zmierzającą do dostosowywania procesu nauczania do indywidualnych właściwości dziecka (zasada ortodydaktyki), b) jako zasadę mającą na uwadze indywidualny cel kształcenia. Według tej zasady jednostka upośledzona ma prawo do rozwoju w zależności od swoistych warunków psychofizycznych. Zakłada ona możliwości optymalnego rozwoju jednostki upośledzonej. Z zasady tej wynika konieczność dostosowania treści kształcących, metod, środków i organizacji nauczania do możliwości indywidualnych.